Studybot answer

Question asked by: javeec - 1 year ago

Question

bespreek onderstaande spanningsvelden op de casus
Spanningsveld 1 - autonomie ik en de ander vragen rond autonomie, authenticiteit en afhankelijkheid

- Wat zou je prettig vinden? Hoe kunnen we dat aanpakken?

- Wat heb je op dit moment nodig?

- Heb je een fijn leven gehad?

- Ben je tevreden? Kijk je tevreden op je leven terug?

- Voel je je vrij om te zeggen wat je wil?

- Ik merk dat je anders reageert

- .

Spanningsveld 2 lijden doen of laten over controle, ingrijpen of laten gebeuren

- Heb je nog wensen?

- Wat wil je nog doen?

- Waar heb je meer zin in?

- Heb je nog pijn?

- Heb je een bucketlist?

- Heb je behoefte aan een geestelijke verzorger?

- Waar heb je voor geleefd?

- Waar genoot je van?

-

Spanningsveld 3 afscheid vasthouden en loslaten het gaat om loslaten van wie je eens was en tegelijkertijd het essentile vasthouden

- Wat heb je nodig?

- Ben je bang?

- Wat zit je nu dwars?

- Wat gaat er door je hoofd?

- Wat gaat er in je om?

- Ben je er klaar voor?

- Wil je afscheid nemen? Hoe zou je dat willen doen?

- .

Spanningsveld 4 schuld, balans herinneren, vergeven en vergeten levensbalans opmaken, verzoening, schuldgevoelens

- Zijn er dingen die je nog wil afronden?

- Kun vergeven wat niet meer kan rechtgezet worden?

- Kan je accepteren wat er is / was?

- .

Spanningsveld 5 hoop - geloven en weten na dit leven - de vraag wat er na de dood gebeurt, het overstijgt de grenzen van wat je zeker kunt weten

- Ben je bang voor de dood?

- Hoe kijk je naar het levenseinde?

- Heb je steun aan je geloof?

- Is er ook twijfel?

- Vind je het prettig dat er nog iemand bij jou komt?

- Hoe zou je herinnerd willen worden?

- Zou je de dingen anders willen gedaan hebben?
Mevrouw Lanoot, 58 jaar, is opgenomen op de afdeling interne geneeskunde omdat zij niet meer kan eten of drinken als gevolg van een recidief van een maagcarcinoom. Destijds kwam zij met bovenbuikklachten en is diagnose maagkanker gesteld. Ze heeft toen eerst chemotherapie gehad en vervolgens is haar hele maag verwijderd. Het is twee jaar goed gegaan. Toen bleek zij een naadrecidief te hebben. Hiervoor is zij behandeld met experimentele chemotherapie. Toen dit niet meer hielp is een laserbehandeling ingezet om de passage goed te houden. Ondanks deze behandeling heeft zij nu een hoge passagebelemmering. Alles wat zij doorslikt komt terug. Zij zit in bed met een emmertje. Haar vocht krijgt zij via een infuus. Er zijn geen palliatieve opties.

Mevrouw Lanoot is een lieve vrouw, moeder van zeven kinderen die in haar leven hard gewerkt heeft voor haar gezin. Haar man is een vrij hoge ambtenaar bij de stad en veel van huis weg. Mevrouw is belijdend lid van een strenge christelijke kerk. Het gezin leeft met de bijbel, houdt strikte zondagsrust, er is geen TV in huis en haar kinderen zijn nooit gevaccineerd. Nu zij in het ziekenhuis ligt komt dagelijks een ouderling langs om met haar de Bijbel te lezen. Ook tussendoor zien we haar vaak met het boek in de hand. Ze heeft aangedrongen op vocht en zou zelfs intraveneuze voeding willen, om zo lang mogelijk te leven. Ook haar man dringt er op aan alles te doen om haar leven te verlengen.

De laatste twee dagen zien we haar altijd huilen als we langslopen. Ze maakt een angstige indruk. Als men haar vraagt wat haar grootste angst is, blijkt dit de dood te zijn. Of eigenlijk: het feit dat zij er zeker van is een zondig mens te zijn en in de hel te moeten branden. Ze durft nauwelijks meer te gaan slapen uit angst om niet meer wakker te worden. Daarnaast zou ze graag haar oudste dochter Claudine spreken. Deze is op 18-jarige leeftijd uit huis gegaan omdat zij zich van de kerk afkeerde. Ze is ongewenst zwanger geraakt, getrouwd en heeft nu zelf een dochter van achttien en een zoon van veertien jaar. Haar vader heeft destijds het contact met haar verbroken en ook zijn vrouw verboden om haar te zien. Af en toe belt Claudine met haar moeder als haar vader niet thuis is, maar mevrouw Lanoot heeft haar kleinkinderen nooit ontmoet. De uitleg moet geschreven zijn op het niveau van de Universiteit.